Jak budować w sobie poczucie bezpieczeństwa? -Teoria Poliwagalna 18.05-19.05.2020


Rejestracja

Sprzedaż biletów od września, ilość miejsc ograniczona53846718_2185828198336000_7021816099217866752_n

Warsztat prowadzi profesor Stephena W. Porgesa i profesor C. Sue Carter (USA).

Teoria poliwagalna, oksytocyna i neurobiologia miłości. Wykorzystanie systemu społecznego zaangażowania, aby wspierać poczucie bezpieczeństwa, połączenie, intymność i powrót do zdrowia po doświadczeniu zagrożenia i przewlekłego stresu.

Bezpieczeństwo ma kluczowe znaczenie dla sposobu, w jaki jesteśmy w stanie wykorzystywać nasze ludzki potencjał. Procesy neurofizjologiczne związane z poczuciem bezpieczeństwa warunkują nie tylko utrzymanie optymalnego zdrowia psychicznego i zdolność do zdrowych zachowań społecznych, ale także wpływają na dostęp do wyższych struktur mózgu, odpowiedzialnych za ludzką kreatywność i produktywność oraz niższych struktur mózgu zaangażowanych w regulację zdrowia, proces wzrostu i regeneracji sił. Teoria poliwagalna wyjaśnia, w jaki sposób zachowania społeczne dezaktywują mechanizmy obronne i wspierają zdolność odczuwania bezpieczeństwa. Ten innowacyjny model teoretyczny pozwala zrozumieć reakcje organizmu na traumę i stres oraz to, jakie znaczenie stan fizjologiczny klienta ma w mediowaniu skuteczności leczenia klinicznego. Z perspektywy teorii poliwagalnej, oksytocyna i wazopresyna dynamicznie hamują autonomiczny układ nerwowy, wpływając na ścieżki nerwowe nerwu błędnego i obwody przeciwzapalne, co pomaga wyjaśnić adaptacyjne konsekwencje miłości, zaufania i zachowań społecznych dla zdrowia emocjonalnego i fizycznego. Dlatego też interwencje ukierunkowane na poczucie bezpieczeństwa i wykorzystanie zachowań społecznych w celu regulacji stanu fizjologicznego mogą być skuteczne w leczeniu zaburzeń psychicznych zależnych od mechanizmów obronnych.

Stephen W. Porges jest profesorem Uniwersytetu Indiana, oraz założycielem i dyrektorem Konsorcjum badań nad stresem traumatycznym (Traumatic Stress Research Consortium) na tejże uczelni. Jest profesorem psychiatrii na Uniwersytecie Karoliny Północnej i profesorem emerytowanym na Uniwersytecie Illinois w Chicago i Universytecie Maryland. Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Badań Psychofizjologicznych (Society for Psychophysiological Research) i Federacji Stowarzyszeń Nauk Behawioralnych i Studiów nad Mózgiem (Federation of Associations in Behavioral & Brain Sciences) i został wyróżniony nagrodą za wkład w rozwój badań naukowych Research Scientist Development Award przez Narodowy Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health). Opublikował ponad 300 recenzowanych prac z różnych dziedzin, w tym anestezjologii, inżynierii biomedycznej, krytycznych studiów nad opieką medyczną, ergonomii, fizjologii ćwiczeń fizycznych, gerontologii, neurologii, neuronauk, położnictwa, pediatrii, psychiatrii, psychologii, psychometrii, medycyny kosmicznej i studiów nad uzależnieniami. W 1994 r. sformułował teorię poliwagalną, która łączy ewolucję autonomicznego układu nerwowego ssaków z zachowaniem społecznym i podkreśla znaczenie stanu fizjologicznego w przejawach problemów behawioralnych i zaburzeniach psychicznych. Teoria ta przyczynia się do rozwoju innowacyjnych terapii opartych na zrozumieniu mechanizmów pośredniczących w objawach występujących w niektórych zaburzeniach behawioralnych, psychiatrycznych i fizycznych. Jest autorem The Polyvagal Theory: Neurophysiological foundations of Emotions, Attachment, Communication, and Self-regulation(Norton, 2011) [Teoria Poliwagalna: Neurofizjologiczne podstawy emocji, przywiązania, komunikacji i samoregulacji], The Pocket Guide to the Polyvagal Theory: The Transformative Power of Feeling Safe (Norton, 2017) [Kieszonkowy przewodnik po teorii poliwagalnej: transformująca moc poczucia bezpieczeństwa] i współredaktorem Clinical Applications of the Polyvagal Theory: The Emergence of Polyvagal-Informed Therapies (Norton, 2018) [Zastosowania kliniczne teorii poliwagalnej: rozwój terapii opartych na teorii poliwagalnej]. Jest twórcą interwencji opartej na muzyce, protokołu Safe and Sound ™, z którego obecnie korzysta ponad 1400 terapeutów, aby poprawić spontaniczne zaangażowanie społeczne, zmniejszyć wrażliwość słuchową i poprawić zdolność przetwarzania języka, regulację stanów emocjonalnych i zdolność spontanicznego zaangażowania społecznego.

C. Sue Carter jest dyrektorem Instytutu Kinseya i profesorem biologii na Uniwersytecie Bloomington w Indianie i profesorem emerytowanym na Uniwersytecie Illinois w Chicago, gdzie współkierowała Zakładem Mózgu i Ciała (Brain-Body Centre) na Wydziale Psychiatrii. Uprzednio obejmowała stanowisko profesora biologii na Uniwersytecie Maryland, a wcześniej była profesorem w Departamentach Psychologii i Ekologii, Etologii i Ewolucji na Uniwersytecie Illinois, Urbana-Champaign. Dr Carter jest prezydentem Międzynarodowego Towarzystwa Neuronauk Behawioralnych (International Behavioural Neuroscience Society) i ma status członka danego towarzystwa, jest także członkiem Amerykańskiego Stowarzyszenia Rozwoju Naukowego (American Association for the Advancement of Science). Została wyróżniona nagrodą za badania naukowe Research Scientist Award przez Narodowy Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health). Jest autorką ponad 300 recenzowanych publikacji i redaktorką 5 książek, w tym „Attachment and Bonding: A New Synthesis” (MIT Press, 2006) [Przywiązanie i więź: nowa synteza]. Dr Carter odkryła związek między zachowaniem społecznym a oksytocyną. W swojej pracy bada, w jaki sposób szlaki oksytocyny znajdujące się w centrum systemów fizjologicznych, umożliwiają zachowania społeczne.

Wkrótce więcej informacji.
Sprzedaż biletów od września, ilość miejsc ograniczona

Organizatorzy:

nowa-psychologia-logo Zrzut ekranu 2019-03-11 o 16.16.49