Jak budować w sobie poczucie bezpieczeństwa? -Teoria Poliwagalna 18.05-19.05.2020 Kraków


Rejestracja

Sprzedaż biletów od września, ilość miejsc ograniczona

53846718_2185828198336000_7021816099217866752_n

Warsztat prowadzi profesor Stephena W. Porgesa i profesor C. Sue Carter (USA).

Teoria poliwagalna, oksytocyna i neurobiologia miłości. Wykorzystanie systemu społecznego zaangażowania, aby wspierać poczucie bezpieczeństwa, połączenie, intymność i powrót do zdrowia po doświadczeniu zagrożenia i przewlekłego stresu.

Bezpieczeństwo ma kluczowe znaczenie dla sposobu, w jaki jesteśmy w stanie wykorzystywać nasze ludzki potencjał. Procesy neurofizjologiczne związane z poczuciem bezpieczeństwa warunkują nie tylko utrzymanie optymalnego zdrowia psychicznego i zdolność do zdrowych zachowań społecznych, ale także wpływają na dostęp do wyższych struktur mózgu, odpowiedzialnych za ludzką kreatywność i produktywność oraz niższych struktur mózgu zaangażowanych w regulację zdrowia, proces wzrostu i regeneracji sił. Teoria poliwagalna wyjaśnia, w jaki sposób zachowania społeczne dezaktywują mechanizmy obronne i wspierają zdolność odczuwania bezpieczeństwa. Ten innowacyjny model teoretyczny pozwala zrozumieć reakcje organizmu na traumę i stres oraz to, jakie znaczenie stan fizjologiczny klienta ma w mediowaniu skuteczności leczenia klinicznego. Z perspektywy teorii poliwagalnej, oksytocyna i wazopresyna dynamicznie hamują autonomiczny układ nerwowy, wpływając na ścieżki nerwowe nerwu błędnego i obwody przeciwzapalne, co pomaga wyjaśnić adaptacyjne konsekwencje miłości, zaufania i zachowań społecznych dla zdrowia emocjonalnego i fizycznego. Dlatego też interwencje ukierunkowane na poczucie bezpieczeństwa i wykorzystanie zachowań społecznych w celu regulacji stanu fizjologicznego mogą być skuteczne w leczeniu zaburzeń psychicznych zależnych od mechanizmów obronnych.

Stephen W. Porges jest profesorem Uniwersytetu Indiana, oraz założycielem i dyrektorem Konsorcjum badań nad stresem traumatycznym (Traumatic Stress Research Consortium) na tejże uczelni. Jest profesorem psychiatrii na Uniwersytecie Karoliny Północnej i profesorem emerytowanym na Uniwersytecie Illinois w Chicago i Universytecie Maryland. Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Badań Psychofizjologicznych (Society for Psychophysiological Research) i Federacji Stowarzyszeń Nauk Behawioralnych i Studiów nad Mózgiem (Federation of Associations in Behavioral & Brain Sciences) i został wyróżniony nagrodą za wkład w rozwój badań naukowych Research Scientist Development Award przez Narodowy Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health). Opublikował ponad 300 recenzowanych prac z różnych dziedzin, w tym anestezjologii, inżynierii biomedycznej, krytycznych studiów nad opieką medyczną, ergonomii, fizjologii ćwiczeń fizycznych, gerontologii, neurologii, neuronauk, położnictwa, pediatrii, psychiatrii, psychologii, psychometrii, medycyny kosmicznej i studiów nad uzależnieniami. W 1994 r. sformułował teorię poliwagalną, która łączy ewolucję autonomicznego układu nerwowego ssaków z zachowaniem społecznym i podkreśla znaczenie stanu fizjologicznego w przejawach problemów behawioralnych i zaburzeniach psychicznych. Teoria ta przyczynia się do rozwoju innowacyjnych terapii opartych na zrozumieniu mechanizmów pośredniczących w objawach występujących w niektórych zaburzeniach behawioralnych, psychiatrycznych i fizycznych. Jest autorem The Polyvagal Theory: Neurophysiological foundations of Emotions, Attachment, Communication, and Self-regulation(Norton, 2011) [Teoria Poliwagalna: Neurofizjologiczne podstawy emocji, przywiązania, komunikacji i samoregulacji], The Pocket Guide to the Polyvagal Theory: The Transformative Power of Feeling Safe (Norton, 2017) [Kieszonkowy przewodnik po teorii poliwagalnej: transformująca moc poczucia bezpieczeństwa] i współredaktorem Clinical Applications of the Polyvagal Theory: The Emergence of Polyvagal-Informed Therapies (Norton, 2018) [Zastosowania kliniczne teorii poliwagalnej: rozwój terapii opartych na teorii poliwagalnej]. Jest twórcą interwencji opartej na muzyce, protokołu Safe and Sound ™, z którego obecnie korzysta ponad 1400 terapeutów, aby poprawić spontaniczne zaangażowanie społeczne, zmniejszyć wrażliwość słuchową i poprawić zdolność przetwarzania języka, regulację stanów emocjonalnych i zdolność spontanicznego zaangażowania społecznego.

C. Sue Carter jest dyrektorem Instytutu Kinseya i profesorem biologii na Uniwersytecie Bloomington w Indianie i profesorem emerytowanym na Uniwersytecie Illinois w Chicago, gdzie współkierowała Zakładem Mózgu i Ciała (Brain-Body Centre) na Wydziale Psychiatrii. Uprzednio obejmowała stanowisko profesora biologii na Uniwersytecie Maryland, a wcześniej była profesorem w Departamentach Psychologii i Ekologii, Etologii i Ewolucji na Uniwersytecie Illinois, Urbana-Champaign. Dr Carter jest prezydentem Międzynarodowego Towarzystwa Neuronauk Behawioralnych (International Behavioural Neuroscience Society) i ma status członka danego towarzystwa, jest także członkiem Amerykańskiego Stowarzyszenia Rozwoju Naukowego (American Association for the Advancement of Science). Została wyróżniona nagrodą za badania naukowe Research Scientist Award przez Narodowy Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health). Jest autorką ponad 300 recenzowanych publikacji i redaktorką 5 książek, w tym „Attachment and Bonding: A New Synthesis” (MIT Press, 2006) [Przywiązanie i więź: nowa synteza]. Dr Carter odkryła związek między zachowaniem społecznym a oksytocyną. W swojej pracy bada, w jaki sposób szlaki oksytocyny znajdujące się w centrum systemów fizjologicznych, umożliwiają zachowania społeczne.

 Zarys warsztatu i wstępny harmonogram

Dzień 1- 18.05.2020

  1. Teoria poliwagalna i otwartość na kontakt

Według teorii poliwagalnej, ewolucja autonomicznego układu nerwowego związana jest z doświadczeniami afektywnymi, ekspresją emocjonalną, mimiką twarzy, komunikacją głosową i wybranymi zachowaniami społecznymi; pozwala ona na wyjaśnienie, jak pod wpływem stresu upośledzeniu ulegają niektóre cechy, co można zaobserwować w przypadku wielu zaburzeń psychicznych. Teoria opisuje, w jaki sposóbw mózgu, na drodze ewolucji, pojawiło się połączenie między nerwami odpowiedzialnymi za kontrolę serca i twarzy. To połączenie między twarzą a sercem wpłynęło na wykształcenie struktur „systemu zaangażowania społecznego”, który wiąże nasze odczucia cielesne z wyrazem twarzy, intonacją głosu i gestykulacją. Teoria poliwagalna pozwala na głębsze zrozumienie automatycznych reakcji naszego ciała w stanie bezpieczeństwa, względnego niebezpieczeństwa i zagrożenia życia. Podczas tej sesji będziemy badać rolę autonomicznego układu nerwowego w generowaniu stanów, które wspierają otwartość na kontakt lub mechanizmy obronne, takie jak reakcja walki/ucieczki, nadmierna czujność, dysocjacja, zapadnięcie się, zamknięcie (shutdown), a nawet omdlenie.

  1. System zaangażowania społecznego jako portal terapeutyczny i współ-regulacji. Wykorzystanie neurocepcji bezpieczeństwie w leczeniu klinicznym

 Nasz system nerwowy wyewoluował, by umożliwić nam ocenę potencjalnych zagrożeń w naszym środowisku oraz szybkie rozpoznanie, czy inni są dla nas bezpieczni, względnie niebezpieczni, czy też zagrażają naszemu życiu. Jednak, aby umożliwić nam współpracę z innymi i nawiązanie intymnych relacji z nimi, nasz system nerwowy musiał nauczyć się rozpoznawania zarówno bezpiecznych ludzi, jak i bezpiecznych miejsc. Mechanizmy neuronalne systemu zaangażowania społecznego sprawiają, że konkretne detektory cech w naszym mózgu osłabiają strategie obronne, pozwalając nam odprężyć się w ramionach innego, bez odczuwania stałej czujności lub agresji. Intymność może mieć miejsce tylko wtedy, gdy aktywowany jest system zaangażowania społecznego, a mechanizmy obronne ulegają stłumieniu. Podczas tej sesji przedstawione zostaną cechy systemu zaangażowania społecznego, oraz to, w jaki sposób obejmuje on ścieżki nerwowe regulujące serce, wyraz twarzy, intonację głosu i odróżnianie ludzkiego głosu od innych dźwięków w tle. Z perspektywy klinicznej sesja ta wyjaśni kluczowe znaczenie naszej twarzy, głosu i serca w negocjowaniu stanów, które umożliwią zaufanie i intymność.

Zrzut ekranu 2019-03-20 o 10.13.47

08:30-09:30 Rejestracja Centrum Kultury Japońskiej,, Mangha”Kraków

09:30 -11:00 – Sesja 1 – Neurobiologia otwartości na kontakt

11:00-11:20 – Przerwa na kawę/herbatę

11:20-13:00 – Sesja 2 – Teoria poliwagalna: Adaptacyjna funkcja ewolucyjnych zmian w autonomicznym układzie nerwowym

13:00 – 14:15 – Lunch

14:15 – 15:45 – Sesja 3 – System zaangażowania społecznego we wspieraniu otwartości na kontakt, zaufania, zabawy i intymności

15:45 – 16:00 – Przerwa na kawę/herbatę

16:00 – 17:30 – Sesja 4 – Słuchanie jako portal terapeutyczny

Dzień 2. 19.05.2020

  1. Hipoteza oksytocyny: biochemia miłości i zaufania

 Szlaki oksytocyny, w tym oksytocyny neuropeptydowej, spokrewnionej z nią peptydowej wazopresyny i ich receptory, znajdują się w centrum systemów fizjologicznego i genetycznego, które pozwoliły na ewolucję ludzkiego układu nerwowego i wykształcenie współczesnych form ekspresji ludzkiej potrzeby kontaktu. Ogólnie rzecz biorąc, oksytocyna sprawia, że jesteśmy w stanie rozwinąć wysoką wrażliwość na innych i umiejętność dostrojenia niezbędne w kontakcie społecznym i w relacji opiekunów z dziećmi. W sprzyjających warunkach oksytocyna może wywoływać emocjonalne poczucie bezpieczeństwa. Sesja ta wyjaśni, w jaki sposób oksytocyna dynamicznie moderuje autonomiczny układ nerwowy, a także wpływ oksytocyny na szlaki nerwowe, przeciwutleniające i przeciwzapalne działanie tego peptydu; to z kolei pomoże zrozumieć adaptacyjne konsekwencje miłości, zaufania i zachowań społecznych dla zdrowia emocjonalnego i fizycznego.

  1. Zbieżności między hipotezą oksytocyny i teorią poliwagalną w rozumieniu optymalizacji zdrowia psychicznego i leczenia chorób psychicznych

Sesja ta będzie składała się z dwóch części: w 1. części przyjrzymy się temu, w jaki sposób czynniki środowiskowe wpływają na dostrojenie receptorów oksytocyny, a także zapoznamy się z istniejącą literaturą, która omawia oksytocynę i wazopresynę w kontekście konkretnych zaburzeń klinicznych. Część 2. będzie omawiać zależność regulacji autonomicznej od oksytocyny w tworzeniu więzi społecznych i regulacji reakcji na stres w kontekście społecznym; przyjrzymy się także temu, w jaki sposób w teorii poliwagalnej oksytocyna i wazopresyna rozumiane są jako „neuromodulatory”.

IMG_514209:30 -11:00 – Sesja 5. – Wykorzystanie teorii poliwagalnej w praktyce klinicznej – Syndrom poliwagalny

11:00-11:20 – Przerwa na kawę/herbatę

11:20-13:00 – Sesja 6. – Rola oksytocyny podczas porodu, w relacjach społecznych i w miłości

13:00 – 14:15 – Lunch

14:15 – 15:45 – Sesja 7. –  W jaki sposób czynniki środowiskowe wpływają na dostrojenie receptorów oksytocyny

15:45 – 16:00 – Przerwa na kawę/herbatę

16:00 – 17:00 – Sesja 8.-  Oksytocyna i zaburzenia kliniczne

17:00-17:30   – Sesja podsumowująca: Zbieżności między hipotezą oksytocyny i teorią poliwagalną w rozumieniu otwartości na kontakt, zaufania i miłości.

warsztat tłumaczony na j.polski

Wkrótce więcej informacji.
Sprzedaż biletów od września, ilość miejsc ograniczona

Organizatorzy:

nowa-psychologia-logo Zrzut ekranu 2019-03-11 o 16.16.49